Van een grote stad naar een gezellig plekje

En weer een volgende reis van mijn -toch wel zalig- jaartje is begonnen en eigenlijk al halverwege. Deze keer ga ik Engeland en Schotland verkennen.

Net voor ik vetrok had ik een heel gek gevoel. Het leek precies alsof ik niet echt de volle 100% zin had om te vertrekken naar mijn volgend ‘avontuur’. Mhh klinkt misschien heel vreemd, maar het is moeilijk uit te leggen.
Maar als je begin oktober een week in Marokko bent gaan surfen, daarna een 4-tal dagen thuis en dan weer meteen een vermoeiende maar leuke reis in de Baltische staten, vervolgens 2 daagjes Parijs en dan als je eindelijk weer eens 3 dagen thuis bent, die ook meteen volplannen met een padelcursus om dan de volgende dag weer opnieuw te vertrekken. Dan weet je dat soms eens thuis zijn ook best heel leuk kan zijn.

schermafbeelding-2018-11-10-om-22-12-56.png

Maar ik mag niet klagen, want ik zit toch maar weer hier in Schotland, nadat ik eerst een deel van Engeland heb kunnen ontdekken.

Mijn eerste stop was Manchester. Meteen een leuke grote stad om te beginnen. Na alles wat ik erover had gehoord, was ik toch aangenaam verrast. Sommige hadden gezegd dat het supermooi en leuk zou zijn andere hadden bang dat ik geen 2 dagen zou kunnen vullen in deze stad. Wel, het was een leuke mix tussen mooie musea, oude gebouwen en moderne complexen. Alles wat je van een grootstad verwacht. Het is niet meteen de mooiste stad ooit, maar ik ben toch blij dat ik die weer bij op mijn lijstje kan zetten.

Mijn top 3 in Manchester:

  • The John Rylands Library: een oude mysterieuze bibliotheek, ik wist niet waar ik eerst moest kijken
  • MOSI (museum of science and industry): een museum klinkt misschien saai, maar ik heb er 2,5 uur rondgelopen en nog niet eens de helft kunnen doen, GEWELDIG
  • BBC tours: een rondleiding door de studio’s van de BBC, gewoon een unieke kans.

Manchester was ook meteen de eerste keer dat ik in een hostel verbleef en het was megagezellig. Je leert veel nieuwe mensen kennen en je voelt je nooit alleen, maar toch ben je van niemand afhankelijk.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vanuit Manchester vertrok ik met de trein naar Harrogate, waar ik 3 nachtjes bleef slapen bij vrienden uit Spanje. Altijd leuk om vrienden na meer dan een jaar terug te zien en zeker als ze je alle plekjes van hun supergezellig stadje laten zien.
Ik genoot er van mijn eerste ‘afternoon-tea’ bij Bettys (heerlijk) en kon muziek luisteren in een echte Engelse Pub.
Het leuke is, dat ze je meenemen naar plekjes waar je anders nooit alleen naartoe zou gaan en je leert hoe het dagelijks leven in elkaar zit.
Wat me vooral opviel, was dat Engelsen nog vrij conservatief leven, tradities zijn voor hun enorm belangrijk (of zo lijkt het toch). De meeste gaan nog elke week naar de kerk, op elke school dragen ze nog uniformen en hun ‘afternoon-tea’ zullen ze niet vaak overslaan.

De 3 toppertjes van Harrogate:

  • Afternoon-tea bij Bettys: een oude bekende tearoom waar nog wordt opgediend in  traditionele kledij
  • The Turkish Baths: een oude spa in Victoriaanse stijl, dit kan niet slecht zijn
  • Knaresborough: een naburig stadje van bijna 1000 jaar oud

En toen was het tijd om weer afscheid te nemen en verder te reizen per trein naar Edinburgh, de laatste bestemming, maar eerst even een tussenstopje in York.
Meteen toen ik uit de trein stapte voelde ik me in een film van Harry Potter, waarschijnlijk omdat een deel van één van de films is opgenomen in het treinstation… Maar ook als je door de kleine straatjes loopt blijft dat gevoel, heel gezellig maar toch ook een tikje mysterieus. Ik had maar 4 uur om deze stad te verkennen en ik heb er elke seconde van genoten. Hetgeen dat zeker op mijn planning stond was een bezoekje aan ‘York Minster’ -want wat is York zonder haar klooster- , maar uiteraard was deze gesloten…

De 3 dingen die ik onthoud van York:

  • The Shambles: de straatjes waar je je meteen in en film van Harry Potter voelt
  • De stadsomwalling: altijd leuk om een wandeling te maken met uitzicht over de stad
  • Museum Gardens: een tuin vol ruïnes, een oud kerkhof en bankjes om even uit te rusten

Na een leuke voormiddag op verkenning in York, was het tijd om verder te reizen naar Edinburgh, waar ik de laatste 3 dagen van mijn week ga doorbrengen.

 

Tallin: Het moderne Bokrijk

IMG_6643

Tallinn: een zalige rustige stad, misschien wel één van de rustigste hoofdsteden die ik tot nu toe heb bezocht.
Als ik maar één dag de kans gehad zou hebben om deze hoofdstad te bezoeken zou mijn omschrijving geweest zijn: ‘Het Bokrijk van Estland’. Maar gelukkig kon ik ook dag 2 doorbrengen in de straten van deze gezellige stad en zo ontdekte ik ook de moderne wijken.

Op mijn eerste dag in Tallinn besloot ik om ‘De oude stad’ te verkennen, want die kan je natuurlijk niet missen als je hier bent. Een wirwar van kasseien en gezellige straatjes brengt je naar de meest gezellige en indrukwekkende plaatsjes in de stad. Van zalige uitzichten over de stad bovenop Toompea tot de imposante Alexander Nevsky kathedraal.

Zalig om alle verborgen straatjes te ontdekken en vervolgens te genieten van hun gezelligheid…
Toen ik ’s avonds naar huis belde om te vertellen over alles dat ik gedaan had die dag, vertelde ik dat ik Tallinn niet echt als een hoofdstad zag; een hoofdstad met alleen maar kasseien baantjes en oude historische gebouwen, dat kan toch helemaal niet in ons westers brein…

Maar daar kwam gelukkige verandering in op dag 2. Ik besloot om het moderne Tallinn te gaan zoeken en daarvoor moest ik natuurlijk buiten de ‘Oude stad’ gaan. Mijn eerste stop bracht me naar ‘Kadriorg’, met het mooie paleis, park en het huis van de president. Wat ook zeker de moeite waard is, is de weide van het Song Festival met een gigantisch podium aan de voet van een heuvel.

IMG_6676IMG_6722
Vervolgens kwam ik terecht in het ‘Rottermann kwartier’, een wijk van amper 4 straten, maar daarom geen reden om dit niet te bezoeken. Hier kan je kennismaken met de manier waarop de Esten oude gebouwen toch heel modern maken.
En zeker niet onbelangrijk mijn bezoek aan de basis van de KGB in Tallinn. De dag ervoor had ik al eens een kijkje genomen in de cellen van de KGB in ‘De Oude stad’ en dat was al indrukwekkend. Maar dag 2 werd nog beter, we kregen toegang tot ‘de geheime’ 23ste verdieping in het Viru hotel. Van hieruit controleerde ze de hele stad. (zeker de moeite waard als je wat meer wil weten over de invloed van de Sovjet-Unie)

En zo gingen er 2 geweldig interessante, maar vermoeiende dagen voorbij. Want wat ik toch wel geleerd heb de voorbij dagen: het is veel vermoeiender om alleen te reizen. Je moet helemaal zelf uitzoeken welke tram je moet nemen, waar je kaartjes moet kopen, welke dingen je wil bezoeken en hoe je dat het beste in een planning kan gieten… Deze keer was er ‘jammer genoeg’ niemand die dat al op voorhand helemaal had uitgestippeld, zodat ik maar gewoon moest volgen en rondkijken. En we weten natuurlijk allemaal wie daar normaal voor zorgt. (Haar verhaal lees je hier www.andersonderwijzen.blog)

Tallinn is een gezellige en gevarieerde stad. Het is niet dadelijk een typische hoofdstad, maar dat maakt het net zo leuk. Er zijn niet veel hoofdsteden waar je gewoon in het midden van de weg kan lopen of waar je je als meisje alleen als je ’s avonds rondloopt je geen moment onveilig voelt. Een echte topstad voor wie van geschiedenis, maar toch ook  van moderne gebouwen houdt. Of de perfecte mix tussen mooie parken en imposante gebouwen, maar toch altijd die verrassende gezelligheid.

Van Charleroi naar Viljandi: enkele indrukken

Yay, eindelijk kan ik zeggen dat ik begonnen ben aan mijn eerste reis, helemaal alleen. Best heel spannend om toch weer alleen te vertrekken naar een land dat je niet kent.

Mijn vertrek was vanuit Charleroi naar Riga en dan een 3 uur durende autorit naar Viljandi, een stadje in het midden van Estland.
Het vertrek begon al meteen goed: net voor we het vliegtuig mochten instappen, kregen we te horen dat er een technisch probleem was, een dikke 2 uur wachten… Dus ja wat doe je dan helemaal alleen op een luchthaven? Mijn bezigheid: alle plaatsen waar ik nog nooit van had gehoord (die op het vertrekbord staan) opzoeken, daar ben je wel even mee bezig en ook altijd leuk voor nieuwe inspiratie.

Santander, Timisoara en Clu-Napoca: enkele nieuwe ontdekkingen

Na eindelijk te kunnen opstijgen en een rustige 2 uur durende vlucht, kwam ik terecht in Riga. Het was al laat in de avond, dus jammer genoeg heb ik daar nog niet veel van kunnen zien.

De weg naar Viljandi was een 3 uur durende rit over verlaten en donkere wegen. Je kan er kilometers rijden zonder een huis of een andere auto tegen te komen. Soms kom je eens enkele huizen tegen, maar die lijken eerder verlaten of vervallen.  223 km afleggen zonder autostrade, gewoon over een 2-vaksbaan. Ik had al op voorhand van verschillende mensen te horen gekregen dat de wegen niet altijd even ‘modern’ zijn en niets is minder waar, al is dit zeker niet negatief. Alles geeft hierdoor een iet wat mysterieuze indruk zo in het midden van de nacht. Ook van snelheidslimieten kennen ze hier niet veel, ze bestaan wel, maar iedereen negeert ze gewoon: 140 rijden op een baan waar je 90 mag is perfect normaal…

Eindelijk aangekomen in Viljandi… Een mix tussen Scandinavië en Rusland, enorm rustig met veel vervallen houten huisjes of net mooie simpele huizen die tiptop in orde zijn.

Je kan niet zeggen dat je in een volledig andere cultuur terechtkomt hier, maar de verschillen zijn toch wel duidelijk te merken. Vooral de invloeden van het strenge communisme zijn nog duidelijk te zien, of zo lijkt het toch in mijn ogen. Ook iedereen tot en met de generatie van mijn ouders spreekt nog perfect Russisch.

De mensen lijken veel meer gesloten, maar als je hun iets vraagt zullen ze je meteen zo goed mogelijk proberen te helpen. Dat merkte ik vooral bij Saara, het meisje waar ik mee getraind heb. Ze was heel vriendelijk, maar toch merkte je altijd die bepaalde afstandelijkheid, moeilijk om te omschrijven. Het dagelijks leven lijkt hier zoveel rustiger te verlopen. Als je ’s ochtends vroeg op straat loopt, zie je mensen allemaal een wandelingetje maken alvorens ze naar het werk gaan. (ook niet onlogisch als je stad aan zo een mooi meer ligt). Al was dat rustige leven niet altijd te merken in de tennistrainingen. De trainer is keihard voor Saara en straalde ook een bepaalde autoriteit naar mij uit, hoewel ik helemaal geen van zijn pupillen ben. Nooit is iets goed genoeg en als er iets fout wordt gedaan, moet je je niet verwachten aan een verklarende uitleg, maar eerder aan een kanonskogel die jouw kant uitkomt en een straf. Naar mijn gevoel ietwat extreem…

IMG_6541IMG_6517

Iedereen neemt de tijd om te sporten en alles te voet te doen. In een stad met 20.000 inwoners, zie je opvallend weinig auto’s. Alles ligt op wandelafstand dus voor niets een auto nodig.

Mijn eerste indruk over Estland: een heel mooi en verschillend land. Op zich zijn ze heel westers, maar toch voel je in alles nog restanten van de onderdrukking, logisch ook zulke gebeurtenissen kunnen niet zomaar op enkele jaren volledig vergeten zijn.

Rustig, maar toch op verschillende vlakken heel verrassend…